ကုန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္အတြင္း ႏိုင္ငံ၏ ဂ်ီဒီပီေခၚ ျပည္တြင္း အသားတင္ထုတ္လုပ္မႈတန္ဖိုးတြင္ ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္၍ မရေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ဝင္ေငြမ်ားစြာ စာရင္းမရွိ အင္းမရွိ၊ အစစ္အေဆး၊ အေမးအျမန္းမရွိ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေရာက္ရွိသြားသနည္း၊ မည္သူ႔တြင္ တာဝန္ရွိသနည္း ဆိုျခင္းတို႔မွာလည္း ေမးရမည့္ ေမးခြန္းမ်ားျဖစ္သည္။
ျမန္မာ့စီးပြားေရးႏွင့္ပတ္သက္၍ ကြၽမ္းက်င္သူမ်ားက အမ်ိဳးမ်ိဳးသံုးသပ္ၾကရာတြင္ ပညာရွင္အျမင္ျဖင့္ သံုးသပ္ၾကသည္မ်ားရွိသလို စီးပြားေရးသေဘာကို သာမန္နားလည္မႈမ်ိဳးျဖင့္ သံုးသပ္ၾကသည္မ်ားလည္းရွိသည္။

ကြၽမ္းက်င္သူတို႔ကမူ ထံုးစံအတိုင္း စီးပြားေရးမူဝါဒကို အေျခခံ၍ ဘဏ္လုပ္ငန္းအပါအဝင္ အစိုးရ၏ဘ႑ာေရးႏွင့္ ေငြေၾကးေပၚလစီမ်ား၊ ဗဟိုဘဏ္၏ အခန္းက႑၊ အေျခခံအေဆာက္အဦမ်ား၊ စီးပြားေရးနယ္ပယ္ႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဆိုင္ရာဥပေဒမ်ား၊ အခြန္ဥပေဒမ်ားစသည့္ အခ်က္အလက္မ်ား၊ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို အေျခခံ၍ သံုးသပ္အေျဖရွာေပးတတ္ၾကသည္။

သာမန္ အျမင္ရွိသူမ်ားကမူ ျပည္တြင္းရွိ ျမင့္မားေနေသာ ေဒၚလာေဈးႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ေနသည္ဟုဆိုကာ ေဒၚလာေဈးေငြလဲႏႈန္း၊ ဆန္အပါအဝင္ ကုန္ေဈးႏႈန္းမ်ား ေလွ်ာ့ခ်ေပးေရးကို အဓိကေဇာင္းေပးေျပာဆိုၾကသည္။

အထက္ဆိုခဲ့ပါ အျမင္သံုးသပ္ခ်က္ႏွစ္ခုစလံုးမွာ သီအိုရီအရေရာ လက္ေတြ႔ ေဈးကြက္အေျခအေနအရပါ မွန္ကန္ေသာ္ျငား ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဦးေမာ့လာေစေရးမွာ ထိုႏွစ္ခ်က္ျဖင့္ မလံုေလာက္ေပ။

ေဈးကြက္အတြင္း ႏိုင္ငံသားတို႔၏ ပကတိအေျခအေနႏွင့္ မ်ားစြာျခားနားကြဲျပားစြာ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ ပံုမွန္မဟုတ္ေသာ အေျခအေန၊ ျပႆနာရပ္မ်ားကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားၾကည့္မွသာ နည္းလမ္းမွန္ေသာ သို႔မဟုတ္ အနီးစပ္ဆံုး ေျဖရွင္းနည္းတစ္ရပ္ ထြက္ေပၚလာႏိုင္သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အေျခခံအေဆာက္အဦက႑တြင္ ပါဝင္ေသာ အိမ္၊ ၿခံ၊ ေျမ အမ်ားစုမွာ ႏိုင္ငံေတာ္အဆင့္မွ ၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်းလက္အဆင့္အထိ ခ႐ိုနီေခၚ ယခင္ အာဏာရွင္အစိုးရႏွင့္ အလြန္းသင့္ခဲ့ေသာ လုပ္ငန္းရွင္ အႀကီး၊ အလတ္၊ အေသးမ်ားထံတြင္ စုၿပံဳေရာက္ရွိေနျခင္းမွာ ကိုင္တြယ္ရခက္သည့္ ျပႆနာတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္တြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္က ေငြေၾကး အခ်မ္းသာဆံုး လူမ်ားသာေနထိုင္သည့္ ရပ္ကြက္တစ္ခုတည္းတြင္ပင္ တန္ဖိုးႀကီး ဇိမ္ခံအိမ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ခန္႔ကို တစ္ဦးတည္း အမည္ေပါက္ျဖင့္ မၾကာေသးခင္ ႏွစ္အပိုင္းအျခားကမွ အလံုးအရင္းျဖင့္ ဝယ္ယူထားသည္ဆိုေသာ သတင္းမ်ိဳး ထြက္ေပၚလာခဲ့ျခင္းမွာ ေကာင္းသည့္လကၡဏာမဟုတ္ေပ။

ထို႔အတူ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္အပါအဝင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တစ္နံတစ္လ်ားရွိ ၿမိဳ႕ႀကီး၊ ၿမိဳ႕ငယ္၊ အားလံုး၏ အထင္ကရ ေျမေနရာမ်ား၊ ေျမလြတ္ေျမ႐ိုင္းမ်ား၊ သဘာဝသစ္ေတာမ်ားပါမခ်န္ ေဒသေပါက္ေဈး သို႔မဟုတ္ ေပါက္ေဈးထက္ အဆမ်ားစြာ ပိုေပးကာ ေျမပံုေပၚလက္ေထာက္ ဝယ္ယူထားသည့္ နာမည္ေက်ာ္ လုပ္ငန္းႀကီးအခ်ိဳ႕ ရွိေနျခင္းမွာလည္း ဆက္စပ္ျပႆနာတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။

ကုန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္အတြင္း ႏိုင္ငံ၏ ဂ်ီဒီပီေခၚ ျပည္တြင္း အသားတင္ထုတ္လုပ္မႈတန္ဖိုးတြင္ ထည့္သြင္းတြက္ခ်က္၍ မရေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ဝင္ေငြမ်ားစြာ စာရင္းမရွိ အင္းမရွိ၊ အစစ္အေဆး၊ အေမးအျမန္းမရွိ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေရာက္ရွိသြားသနည္း၊ မည္သူ႔တြင္ တာဝန္ရွိသနည္း ဆိုျခင္းတို႔မွာလည္း ေမးရမည့္ ေမးခြန္းမ်ားျဖစ္သည္။ 

ဆိုလိုသည္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးပုစၧာမွာ သမား႐ိုးက် သီအိုရီ စံႏႈန္းမ်ား၊ သာမန္ကုန္ေဈးႏႈန္းက်ဆင္းေရး၊ သြင္းကုန္အစားထိုးေရး ေပၚလစီမ်ား၊ ေယဘုယ်ဆန္လြန္း၊ ေဆာင္ပုဒ္ဆန္လြန္းေသာ မူဝါဒမ်ားစသည့္ ျမင္လြယ္ေသာ ေပးထားခ်က္မ်ားျဖင့္ တြက္ခ်က္၍မရဘဲ ဖံုးကြယ္ထားေသာ ေပးထားခ်က္မ်ားကိုသာ ရွာေဖြထည့္သြင္း တြက္ခ်က္ႏိုင္မွသာ အေျဖမွန္ သို႔မဟုတ္ စီးပြားေရး ျပန္လည္ဦးေမာ့လာမည့္ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား ရွာေတြ႔ႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစလိုရင္းျဖစ္သည္။ 

အယ္ဒီတာ ( ၈ - ၁၀ - ၂၀၁၈ )

(၉-၁-၂၀၁၇ ေန႔ထုတ္ The Voice Daily သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးေသာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ကို ျပန္လည္ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)