အဘ လက္ကေလးက ေမြးရာပါလားလို႕ ဆိုေတာ့ တိုတိုရွင္းရွင္းေလး အေျဖ ျပန္ေျဖခဲ႕တယ္။ အဘ ဝဋ္လိုက္တာပါတဲ႕
ဘဝမကူးေသာ ဝဋ္ (ဝဋ္ + အေႀကြး = ဝဋ္ေႀကြး)

ဒီေန႕ Taxi စီးေတာ့ ဒါရိုက္ဘာ ဘဘႀကီးက လက္တစ္ဖက္မရွိဘူး။ ကားထဲေရာက္ေတာ့မွ သတိထားမိတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ေစ်းဆစ္မိတဲ႕ ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ရွက္မိတယ္။ ဆင္းေတာ့ ၄၀၀၀ ေပးရမယ့္ဟာ ၁၀၀၀၀ ေပးျဖစ္ခဲ႕တယ္။ အရွက္ေျပခဲ႕တယ္ဘဲ ဆိုရမွာေပါ့။

စပ္စပ္စုစု မေနတတ္ေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမးျဖစ္လိုက္တယ္။
အဘ လက္ကေလးက ေမြးရာပါလားလို႕ ဆိုေတာ့ တိုတိုရွင္းရွင္းေလး အေျဖ ျပန္ေျဖခဲ႕တယ္။ အဘ ဝဋ္လိုက္တာပါတဲ႕။

၁၉၇၄ မွာ လိုင္းကားစေမာင္းတယ္။ ၁၉၇၉ မွာ High Way ေမာင္းရင္း ကြ်ဲတစ္ေကာင္ကားလမ္းေပၚ ေျပးတက္လာေတာ့ ဝင္တိုက္မိတယ္။ ဘီး ႀကိတ္မိလို႕ ညာလက္ေလး ရစရာ မရွိေအာင္ စုတ္ျပတ္သတ္သြားတာ ကားေပၚကေနေတြ႕တယ္တဲ႕။ ေလ်ာ္ရမွာစိုးလို႕ အဘေမာင္းေျပးခဲ႕တယ္တဲ႕။ ကိုယ္ ခံရတာ မဟုတ္ေတာ့လည္း အမွတ္တမဲ႕ပါဘဲ။ ေနာက္အႏွစ္္ ၃၀ေက်ာ္ အႀကာ ၂၀၁၃ မွာ တစ္ပံုစံတည္း သႀကၤန္တြင္း အဘကားေရွ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ျဖတ္ဝင္လာလို႕ ေရွာင္တာ ကားညာဘက္ျခမ္းကို တိန္းေမွာက္ေတာ့ အဘ ညာဘက္လက္ တစ္စစီေႀကမြျပီး ျဖတ္လိုက္ရတာဘဲတဲ႕။

အဘ ဝဋ္ဆိုတာႀကီးကို ကိုယ္ကိုတိုင္ ခံလိုက္ရမွ ဝဋ္ဆိုတာ တကယ္ ဘဝမကူး အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ လည္တတ္တာပါလားဆိုတာ အဘ ယံုႀကည္သြားတယ္။ အဲ႕ထဲကေန အခုခ်ိန္ထိ အဘ ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္လံုေအာင္ဘဲ ေနထိုင္က်င့္ႀကံေတာ့တယ္တဲ႕။

နားေထာင္ေနရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္တဲ႕စိတ္ကတစ္ပိုင္း ကိုယ့္အေတြးတစ္ပိုင္းနဲ႕ ျပံဳးမိတယ္။ အဘစကားေတြက ကိုယ့္ရင္ထဲက အေတြးစိတ္ေတြနဲ႕ တစ္ထပ္ထဲျဖစ္လို႕ေနပါတယ္။

ေနထိုင္ျဖတ္သန္းသြားရတဲ႕ လူဘဝ လူ႕ေလာကႀကီးမွာ မွန္တယ္ထင္လို႕လုပ္တာဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ မွားမွန္းသိသိႀကီးနဲ႕ တမင္လုပ္တာဘဲၿဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္လိပ္ျပာ ကိုယ္လံုဖို႕ အေရးႀကီးပါတယ္ ။ ကိုယ္ျပဳေသာကံ ပဲ႕တင္သံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမွာ အေသအခ်ာပါ။
ဖိုးသူေတာ္ (www.phothutaw.com)
Credit: Amara Myat Mon